კრასოტა ტრებუეტ ჟერტვ :D:D:D

გთავაზობთ უცვლელად, ფორუმ.გედან:
"djindjidrinji: მერიაში მუშაობენ გიჟები  
ჩემს ქუჩაზე აივნებზე კიდებენ გირლიანდებს. მივესალმები, ლამაზია, მიხარია. მარა ყველაფერს ხომ აქვს თავისი ფორმა, მათ შორის იმათთან ურთიერთობას, ვის აივანზეც კიდებ გირლიანდებს... დავაზუსტებ. 12 საათია, მე ვწევარ ლოგინში, ლაპტოპით, ჩემი ქმარი ზის მაგიდასთან. უცებ მესმის აივნიდან "უკაცრავად, დიდი ბოდიში...." და ვხედავ ნორჩ გაბადრულ სახეს  გირლიანდების დაკიდება გვინდაო... ეხლაც კიდებენ, სანამ მე ვზივარ და ამ შესანიშნავ თემას ვხსნი!
ძაან მიხარია ეს გირლიანდები და განათება, მარა ხალხოო, მერია, ფორმა აქვს ყველაფერს, ფორმა! შენი დედა ვატირე, დარეკე ზარი, გამაფრთხილე, რომ ჩემ აივანზე ამოდიხარ, აივნიდან კი ნუ მიხდი ბოდიშს! მერო უგულავავ, იფიქრეთ იმაზე, რომ ღამის 12 საათზე მოქალაქეებს შეიძლება პირადი ცხოვრება ქონდეთ, თქვენი ხალხი კიდე საძინებელში იყურება და ბოდიში, გირლიანდებიო!  

ტანკე: ლოოლ  

კიდევ კარგი,კამერით არ დაგაფიქსირეს და საახალწლო პატრულ'ში არ გაუშვეს 

CDMA: 12 საათზე უნდა გეძინოთ, ლაპტოპი და ქაუნტერი ეშმაკისეულია 

ozzy_ka: იგივე ტემპებით თუ გააგრძელეს მაივიდეოზე ახალი ვიდეოები აიტვირთება. :evil:

djindjidrinji: დაკიდეს! წავიდნენ! 

აუ ეს რა იყო.... 

No Regrets: .. მეც ეგრე დამემართა ოღონდ სახლს ღებავდნენ გარედან და აზრზე არ ვიყავი,
ხოდა ჩამეძინა სკამზე, ცალი ხელი კალიასკაზე მიკიდია, ამ დროს ხმაური გავიგე
და ფანჯარაში ვიღაც უცხო გაბურძგნულ მამაკაცს ვხედავ  .. მოკლედ ცოტათი შემეშინდა
.. მოკლედ იმის თქმა მინდოდა რომ მართლა უნდა იყოს რაღაც ცოტა კულტურული ფორმა
.. იქნებ და რა ხდება სახლში? 

djindjidrinji: გავალ ერთი აივანზე, ვნახავ ვინმე ხომ დატოვეს, ჩასაფრებული  

re_vera: @djindjidrinji
"12 საათია, მე ვწევარ ლოგინში, ლაპტოპით, ჩემი ქმარი ზის მაგიდასთან. უცებ მესმის აივნიდან "უკაცრავად, დიდი ბოდიში...." და ვხედავ ნორჩ გაბადრულ სახეს"
ჩემი ქმარი(ამ შემთხვევაში ეჭვიანი) გაოცებული სახით ეკითხება - ყმაწვილო, აქ რას აკეთებთ?! ყმაწვილი - ეხლა რო გითხრა გირლიანდებს ვკიდებ, დამიჯერებ?! მე მაპატიეთ, ისეთი სახალისო სცენაა, საახალწლო კლიპია ფაქტიურად გამზადებული!

  

********
სრულად იხილეთ აქ:  http://forum.ge/?f=29&showtopic=34049778&st=60

La Fête des Catherinettes ! i.e. a Prayer for the girls over 25!

The day of St.Catharine is celebrated on November 25 mainly in Estonia and in France.
The customs are a little different but the French one is really UNIQUE!
In France, on St. Catherine's Day, it is customary for unmarried women to pray for husbands, and to honor women who've reached 25 years of age but haven't married -- called "Catherinettes" in France. Catherinettes send postcards to each other, and friends of the Catherinettes make hats for them -- traditionally using the colors yellow (faith) and green (wisdom), often outrageous -- and crown them for the day. Pilgrimage is made to St. Catherine's statue, and she is asked to intercede in finding husbands for the unmarried lest they "don St. Catherine's bonnet" and become spinsters. The Catherinettes are supposed to wear the hat all day long, and they are usually feted with a meal among friends. Because of this hat-wearing custom, French milliners have big parades to show off their wares on this day.
The French say that before a girl reaches 25, she prays: "Donnez-moi, Seigneur, un mari de bon lieu! Qu'il soit doux, opulent, libéral et agréable!" (Lord, give me a well-situated husband. Let him be gentle, rich, generous, and pleasant!") After 25, she prays: "Seigneur, un qui soit supportable, ou qui, parmi le monde, au moins puisse passer!" (Lord, one who's bearable, or who can at least pass as bearable in the world!") And when she's pushing 30: "Un tel qu'il te plaira Seigneur, je m'en contente!" ("Send whatever you want, Lord; I'll take it!").
An English version goes, St Catherine, St Catherine, O lend me thine aid, And grant that I never may die an old maid.

And there it is, a fervent French prayer:
Sainte Catherine, soyez bonne
Nous n'avons plus d'espoir
qu'en vous
Vous êtes notre patronne
Ayez pitié de nous
Nous vous implorons à genoux
Aidez-nous à nous marier
Pitié, donnez-nous un époux
Car nous brûlons d'aimer
Daignez écouter la prière
De nos cœurs fortement épris
Oh, vous qui êtes notre mère
Donnez-nous un mari

and an English translation:
Saint Catherine be good
We have no hope
but you
You are our protector
Have pity on us
We implore you on our knees
Help us to get married
For pity's sake, give us a husband
For we're burning with love
Deign to hear the prayer
Which comes from our overburdened hearts
Oh you who are our mother
Give us a husband!

Soooo Girls! Who wants to pray??? :D:D:D 

Monday Melodies - "At Last"

დვორსკის იდეას "ვიპარავ" შაბათის ზოოპარკის შესახებ და ამიერიდან "ორშაბათის მელოდიები" მინდა შემოგთავაზოთ :)
პირველი ეტა ჯეიმსის "At Last" იქნება.
ბლუზის, სოულის, რ&ბ–ის, როკ'ნ'როლის, გოსპელისა და ჯაზის შემსრულებელი ეტა ჯეიმსი 1938 წ ამერიკაში დაიბადა,მიღებული აქვს 4 გრემი და სხვა უამრავი მუსიკალური პრიზი.
"At Last" ეტა ჯეიმსის ერთერთი ყველაზე ცნობილი სიმღერაა, მისი ავტორები მაკ გორდონი და ჰარი უორენი არიან.
მოგვიანებით, უფრო სწორად, სულ ახლო წარსულში "At Last" ბეიონსემ და ქრისტინა აგილერამაც შეასრულეს.
მოკლედ, მოისმინეთ და თავად შეაფასეთ, ვისი ნამღერი ჯობია :)))
by Etta James

by Beyoncé performed at Barack Obama Inauguration, 2009
by Christina Aguilera - 2003
 

I have a dream!

I'm not Martin Luther King nor Barak Obama, but "I have a dream" too - a modest one and this is just a ticket for the New Year's Concert of the Vienna Philharmonic .
Every year I watched this concert on TV, I thought once I'd go there wearing a Ball Dress accompanied by a Cavaller...
and this year I almost made up my mind to find a ticket for any price (without a Cavaller though).
BUT, what I found out exceeded my expectations by far. It's not the price that frustrated me (the ticket prices range between €30 and €940), but the procedures to get it. 
There are only 3 traditional end of year concerts - Dec.30, Dec.31 & Jan.01. Due to the extremely high demand, the tickets are drawn by the lot(!) through the web-site almost 1 year(!) before the concerts! You have to register on the web-site between Jan.2nd-23d and will be notified by the end of March(!) whether you were lucky enough to get the ticket or not. Only after that you are able to complete your purchase and then prepare your ball dress for the concert...
But, on the other hand, all these complications make the destiny even more interesting!
So, I'm looking forward to January 2nd-23d. I'll try my best to win the lot and attend my Dream Concert in my Dream City in 2010 and clap my hands at Radetzky Marsch!:)
Neujahrskonzert 2009 - Radetzky Marsch, Johann Strauss
also see: "Radetzky March" - Vienna 1987 with Maestro Herbert Von Karajan

დღეიდან

დღეიდან შემიძლია გვიან დავიძინო, - არავის გავაღვიძებ
ხმამაღლა ვილაპარაკო, ჩავრთო მუსიკა, კიბეებზე ქუსლებით ვიბრაგუნო, - ხმაური არავის შეაწუხებს
არ ვიმორიგეო სახლში, როცა დედიკო და მაია სხვაგან იქნებიან
შაბათს სადაც მინდა წავიდე

კვირასაც

დავჯდე საწოლ ოთახში, ჩავრთო კომპიუტერი - არავინ მეტყვის თავს ნუ ისხივებ და ეკრანი მაჭყიტებსო
და ასე შემდეგ, დღეიდან, სამწუხაროდ, ბევრი რამ შემიძლია.

დღეიდან, უბრალოდ, ჩემს სახლში აღარ იქნება ჩემი ბებია...

წმიდათა თანა განუსვენე, ქრისტე, სულსა მიცვალებულსა მხევალსა შენთასა, სადა იგი არა არს ჭირი, არცა მწუხარება, არა ურვა, არცა სულთქმა, არამედ სიხარული და ცხორება იგი დაუსრულებელი...

მადლი ჰქენი, ქვაზე დადე და გაიარე (ანუ პროფესია – ექიმი)

იმ დღეს 6 თუ 7 ოპერაცია გააკეთეს შესვენების გარეშე.
ერთ გოგოს ხინკლის ცომის გადაბრტყელებელში ჩაყოლია ხელი და მტევანი დაზიანებული ჰქონდა. მერე 24 წლის ბიჭი მოიყვანეს, 9 ტყვიით დაჭრილი, ბარძაყის არტერიიდან კედლებს წვდებოდა სისხლის ნაკადი. სხვები არ ვიცი. ყველა გადაარჩინეს. "გლახათ ვარ"-ო ერთ-ერთი ქირურგი ამბობდა ბოლოს, თუმცა სახეზე ვერც შეატყობდი დაღლილობას.
ბოლო ოპერაცია ღამის 11 საათზე დაიწყო. 80 წლის ბებიაჩემი შეიყვანეს მარცხენა ხელის ამპუტაციისთვის. უკვე განგრენა ეწყებოდა თრომბოზის გამო. "დიდი შანსია, რომ ვერ გადაიტანოს ოპერაცია, მაგრამ მასე დატოვება სირცხვილია მამიკოო" - პროფ. ემირ ფხაკაძემ იმ დილით ისე მითხრა, ერთი წამითაც აღარ მიფიქრია ღირდა თუ არა გარისკვა. ამპუტაცია 1 სთ გაგრძელდა. გულის კანკალით ვუყურებდით ექთნებს და სანიტრებს, როგორ შედიოდნენ და გამოდიოდნენ საოპერაციოში.

12 საათი ხდებოდა, სანიტარმა დაგვიძახა - დიდი პარკები მოიტანეთო.
ანუ ოპერაცია მორჩა და ბებია ცოცხალია.

(რას წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე ბებიას მოკვეთილი ხელის შესახვევად პარკებს ჩემი ხელით ასეთი სიხარულით მივიტანდი)
ახლა ნარკოზიდან გამოსვლა დარჩა. 16 წლის წინ ნარკოზი ძლივს გადაიტანა. ახლა?
20 წუთში ქირურგი გამოვიდა ბლოკიდან და - "ლაპარაკობსო! ჩემი პატრონები სად არიან, კითხულობსო!"
ყველა ერთნაირად ვიყავით გაოგნებული და გახარებული, ქირურგები მგონი ჩვენზე უფრო ! :)

მაგარი ქალია ჩემი ბებია! :)) 3 ინსულტიდან ხომ გამოძვრა, ამასაც გადაიტანს :)
იმ დღეს პირველად გავიაზრე, რას ნიშნავს იყო ექიმი, ოღონდ ნამდვილი ექიმი, (ილიას და "კაცური კაცის" არ იყოს, სამწუხაროა ამ სიტყვას "ნამდვილის" დამატება რომ სჭირდება დღეს).
ის, რაც ე.წ. "არამიანცის" სისხლძარღვთა ქირურგიის კლინიკაში  1 კვირაში ვნახე, არ მეგონა თუ ხდებოდა სადმე. ირგვლივ სულ ისეთი კურიოზები მესმის ექიმების უგვანი საქციელის შესახებ, უკვე აღარ მეჯერა თუ არსებობდენ გულით, სულით და მოწოდებით ექიმები, რომლებიც ჯერ ადამიანის გადარჩენაზე ფიქრობენ და მერე ფულზე.
არ ვიცი ყველა ასეთი კარგი როგორ შეიკრიბა ერთ კლინიკაში, ადამიანები, რომლებიც 24 საათიან რეჟიმში მუშაობენ, ერთნაირად თან ჰყვებიან 24 წლის ახალგაზრდასაც და 80 წლის დავრდომილსაც, აკეთებენ შესაძლებელს და შეუძლებელს, და ამ ყველაფერს ხშირად უანგაროდ.

აღარ მინდა დაწვრილებით მოვყვე, ვაქო და ვადიდო, არ მინდა გადამეტებულად გამომივიდეს. 
უბრალოდ მინდა უდიდესი მადლობა გადავუხადო კლინიკა "კარაბადინი" -ს მთელ გუნდს ექთნისა და სანიტრის ჩათვლით. ეს ექიმები - ზაურ ნონიკაშვილი, მინდია ბოცვაძე, გივი შარიფაშვილი, დათო ავაზაშვილი  (ღმერთმა არ დაგაჭირვოთ, მაგრამ) თუ ოდესმე დაგჭირდათ, ჩათვალეთ, რომ საიმედო ხელში ხართ.
*************************************

ბავშვობაში, მწარედ მახსოვს, შუადღეზე ძალით მაძინებდნენ ხოლმე. 3–4 წლისას მამიკო შემიყვანდა ოთახში, გვერდზე მომიწვებოდა და "მაძინებდა". გასუსული ველოდებოდი, თვითონ როდის ჩაეძინებოდა.  მერე ვიპარებოდი და ამაყად ვაცხადებდი "დავაძინე მამიკო"–თქო.

ეს ყველაფერი ამ დღეებში ბევრჯერ გამახსენდა. ახლა მე ვაძინებ ბებიას, აფორიაქებულია, ნერვიულობს. ჩუმად გვერდზე უნდა მიუწვე, დაამშვიდო, მოატყუო მეც შენთან ერთად ვიძინებო და მერე გამოიპარო. ასე იქცეოდა თვითონაც ალბათ 26 წლის წინ, სანამ შემთხვევით გაჩენილი ("უკანონო" ბავშვი არ ვარ, უბრალოდ დედამ ორსულობის მე5 თვეზე ბრმა ნაწლავი ამოიჭრა და 71/2 თვემდე სასწაულებრივად მივაღწიე), როგორც თვითონ ამბობს ხოლმე, "ბავშვს არ დამამსგავსა" :D

მორფი და ნარკომანების ქვეყანა

ბოლო დღეებში კიდევ ერთხელ, მძაფრად შევიგრძენი რა პრივილეგიები აქვს ჩვენს ქვეყანაში ცხოვრებას.
არა, მე არ ვამბობ რომ სხვაგან უკეთესი იქნებოდა ჩემს შემთხვევაში, არ ვიცი, არ გამომიცდია, საბედნიეროდ. თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს.
ჯობია მოვყვები, ნარკომანების ქვეყანაში როგორ ვერ ვიშოვე მორფინი, ე.წ. მორფი.

შაბათ დილას ბებია გახდა ცუდად, თრომბი დაეცა. ცოტა ხანში 033 მოვიდა, ერთი, მერე მეორე, მერე მესამე...

ბოლოს გადაწყდა, ჰოსპიტალიზაცია და სასწრაფო ოპერაცია თრომბის ამოსაღებად. უცებ სასწრაფო დახმარებიდან დარეკეს, ჩვენ რომ გეტყვით, იმ საავადმყოფოში უნდა წაიყვანოთო, ვიღაც სწერვა ქალი ტელეფონში "პრავებს აკაჩავებდა".  ოღონდ მათმა პირველმა პრიგადამ რომ გადაწყვიტა ზუსტად იგივე საავადმყოფოში მესამე ბრიგადას რომ წაეყვანა, რატომ არ შეიძლებოდა, არ ვიცი. და რაც მთავარია, ნეტა რომელ ქვეყანაში ურეკავს პაციენტს ექიმი, თუნდაც სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებულ–გაბლატავებული, შენი საქმე არაა სად უნდა წაგიყვანოთო და თან ტელეფონში უკივის?

წავედით. 2 საათი საოპერაციოში უშედეგოდ. ხელში სისხლის მიმოქცევა არ აღდგა. პულსი გაჩერებულია. მკლავის ჩათვლით მთელი ხელი აღარ იკვებება. ნელნელა ხელი გაშავებას და დანეკროზებას დაიწყებს.

საშინელი ტკივილ. ჩვეულებრივი დამაყუჩებლები აღარ შველის.
კლინიკაში გვითხრეს, მორფს ვერ გავუკეთებთ, ჩვენ კლინიკას არ აქვს უფლებაო. არ ვიცი როგორ რეგულირდება ეს საკითხები, ვერც შევედავე. ალტერნატივის ძებნა დავიწყეთ. ვერაფერი გავიგეთ, სად შეიძლებოდა გვეშოვა მორფი, რა თქმა უნდა ბარიგების გარდა.

კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ 21ე საუკუნეში ინფორმაცია ყველაზე ღირებული რამაა. ნახევრად დამჯდარი მობილური ტელეფონის ამარა ვეძებდი კომპეტენტურ ადამიანს, ხან დარეკვით, ხან ინტერნეტით, ფეისბუქით. 2 საათი დამჭირდა იმისთვის, რომ გამერკვია, ვის აქვს მორფის გაკეთების უფლება გაუსაძლისი ტკივილების და შესაბამისი დიაგნოზის შემთხვევაში. ვიღაცამ ტელეფონს არ უპასუხა, ვიღაცამ უბრალოდ არ იცოდა. ცხრაასი ზარის შემდეგ როგორც იქნა გავარკვიე რომელ სასწრაფო დახმარებას ჰქონდა მორფის გაკეთების უფლება. 033–ს რა თქმა უნდა არა. არ ვიცი ოდესღაც ნარკომანებთან გარიგებაში იყვნენ შემჩნეულები და სახელი აქვთ გატეხილი, თავდასხმების შიში მოყვებათ თუ სახელმწიფო ზოგავს ფულს, ფაქტია, რომ ინფარქტის, ონკოლოგიური დაავადებების და მსგავსი შემთხვევების დროს საქართველოში სახელმწიფო დაფინანსებაზე მყოფი სასწრაფო სამედიცინო დახმარება ავადმყოფს, რომელსაც ფასიანი სასწრაფოს გამოძახების საშუალება არ აქვს, ტკივილს ვერ მოუხნის. (ისე, აქვე მინდა დავამატო, რომ 033–იც არ ამბობს უარს პატივისცემაზე, და საკმაოდ უხეშად და გონორით გელაპარაკება, სკოლაში გეგონება თავი)

შაბათ ღამის შემდეგ კარდიომობილის დახმარებით ვცდილობთ შევუმსუბუქოთ ტკივილები, მოდიან და უკეთებენ პერიოდულად. მერე პოლიკლინიკაში უნდა მიხვიდეთ და პოლიციაშიც აღრიცხვაზე დადგეთო.

რად გინდა,
დღეს პოლიკლინიკაში მივდივარ, უფრო სწორად სადღაც ჯურღმულში ქავთარაძის ქუჩაზე. 3ის წუთებია, შესვენება წესით ახალი დამთავრებულია და ყველა ადგილზე უნდა იყოს. მაგრამ ჩვენს მისამართზე პასუხისმგებელი ექიმი სამსახურიდან უკვე წასულია. ჩვენ ხომ ისეთ ულტრა–ცივილიზებულ ქვეყანაში ვცხოვრობთ, 8 კი არა, უკვე 4 საათიანი სამუშაო დღე აქვთ ზოგიერთებს და დღის მეორე ნახევარში რომ კვდებოდე, კაციშვილი არ მოგაქცევს ყურადღებას.
სიტუაცია ავუხსენი და მობილურის ნომერი მომცეს.
ტიპი ისეთი ტონით მელაპარაკა, მეგონა სულ ცოტა ღუდუშაურის კლინიკის მთავარი ექიმი შევაწუხე 12 საათიანი მორიგეობის მერე.

საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ ამ დალაგებულ ქვეყანაში, როგორც არ უნდა სჭირდებოდეს ავადმყოფს, მორფს ფიქსირებულ დღეებში, ორშაბათობით და ხუთშაბათობით გასცემენ პოლიკლინიკები, 2ის ნახევრამდე. სხვა დროს, სულ რომ კვდებოდე, არავის აინტერესებს ეს, თუ დღეს ორშაბათი ან ხუთშაბათი არაა. წინასწარ უნდა დაგეგმო როდის აგტკივდება ნაოპერაციევი, როდის დაგემართება ინფარქტი და როდის დაგჭირდება ისეთი ძნელად საშოვნელი წამალი (გასაგებია, რომ აქ ფასი არ იგულისხმება), როგორიც მორფია...

აი ასე ზრუნავს ჩვენზე ჩვენი ქვეყანა...


ეს პოსტი სპეციალურად უემოციოდ და მშრალად დავწერე და ალბათ საკმარისად მძაფრიც ვერ გამომივიდა, რომ ზუსტად ამეწერა ის სიტუაცია, რომელსაც ნამდვილად არავის ვუსურვებ, მტერსაც კი და გამომეხატა ჩემი ზიზღი სხვისი ბედით მოთამაშე უგულო ადამიანებისადმი.

Tbilisi - the city of lights ! :)

A very very nice clip :

Tbilisi from levancho on Vimeo.

Not funny at all - about Global Warming

This video may seem funny today, but it may become our reality in some decades...